Gdzie dziś znajduje się lekarstwo?

Argument doktrynalny • 7/16 • Unam Sanctam

✠ ✠ ✠

Obowiązek rozstrzygnięcia kwestii prawowitości pretendenta do Stolicy Apostolskiej nie może spoczywać na tych, którzy nie wyznają Wiary katolickiej.

Nigdy w historii Kościoła tak nie było. To nie heretycy przynosili rozwiązanie kolejnych kryzysów Kościoła, lecz duchowieństwo, które trwało niezłomnie przy Wierze.

„Bóg jest jeden; Chrystus jest jeden; Kościół jest jeden; jedna jest Wiara; jeden jest lud złączony więzią zgody w jedną, zwartą jedność ciała. Nie można rozdzielić tej jedności ani rozbić struktury ciała, które samo w sobie jest jedno.”

— św. Cyprian

Nie mogą więc istnieć dwa Kościoły, jak wyobrażają to sobie niektórzy:

Kościół jurysdykcji, legalności i władzy z jednej strony — który, choć nie zachował integralnej Wiary, miałby mimo to zachować prawo wyboru Papieża lub określania jego prawowitości;

oraz

Kościół Wiary z drugiej strony — który, choć posiada Mszę, Sakramenty oraz integralną Wiarę, w niewytłumaczalny sposób nie miałby żadnej prawnej władzy do rozstrzygania wątpliwości dotyczących prawowitości Najwyższego Pasterza.

Takie pojmowanie nie jest katolickie.

Ta część Pasterzy, która niezawodnie zachowała Wiarę, zachowała również — z konieczności — jurysdykcję Kościoła.

Posłuchajmy nauczania Jego Świątobliwości Papieża Piusa XII:

„Dlatego też bolejemy i odrzucamy zgubny błąd tych, którzy wyobrażają sobie Kościół jako twór fikcyjny — jako pewnego rodzaju społeczność kształtowaną i ożywianą przez miłość — przeciwstawiając mu, nie bez pogardy, inny Kościół, który nazywają „jurydycznym”.

Rozróżnienie to jest jednak całkowicie błędne. Nie dostrzegają oni bowiem, iż Boski Odkupiciel właśnie dlatego chciał, aby ustanowiona przez Niego społeczność ludzka była społecznością doskonałą w swoim rodzaju, wyposażoną we wszystkie czynniki prawne i społeczne, aby zbawcze dzieło Odkupienia mogło trwać na ziemi; i że dla osiągnięcia tego samego celu pragnął ją wzbogacić przez Ducha Świętego Pocieszyciela niebiańskimi darami i mocami.”

— Pius XII, Mystici Corporis

Monsignor Mauro Cappellari — późniejszy Papież Grzegorz XVI — naucza:

„To ciało pasterzy, które pośród najsubtelniejszych sporów, najbardziej bezpodstawnych roszczeń oraz najbardziej bezprawnych uzurpacji — słowem: pośród najgęstszych ciemności fanatyzmu, przemocy i ambicji — przeciwstawia się im z niezwyciężoną stałością i jako jedyne nie daje się uwieść, samo tylko stanowiłoby prawdziwy Kościół.

[…] Kościół musi zawsze trwać takim, jakim ustanowił go Chrystus, i dlatego musi zawsze zachowywać — w sposób niemożliwy do przezwyciężenia — istotną formę swego rządu; nie znajduje się ona jednak po stronie tych, którzy nie przeciwstawiają się nowinkom. Znajduje się wyłącznie po stronie tych, którzy im się przeciwstawiają, i tylko ta strona będzie w konsekwencji prawdziwym Kościołem.”

[1] Św. Cyprian z Kartaginy, De Catholicæ Ecclesiæ Unitate, 23, cyt. za Leonem XIII w encyklice Satis Cognitum (29 czerwca 1896), nr 5.

[2] Pius XII, Mystici Corporis, 65.

[3] Dom Mauro Cappellari, Il trionfo della Santa Sede e della Chiesa contro gli assalti dei Novatori combattuti e respinti colle stesse loro armi (Wenecja: Giuseppe Battaggia, 1832), s. 21 (Discorso preliminare, § XII).

ŹRÓDŁO:
https://www.unamsanctam.org/argument/7

✠ Bractwo Rycerzy Papieża Piusa XII ✠

← Poprzedni Powrót do spisu Następny →